7مه 2024- در یک پیشرفت قابل توجه برای مدیریت دیابت نوع 2(T2DM)، یک مطالعه اخیر شواهد امیدوارکننده ای را در مورد پتانسیل امپاگلیفلوزین در کاهش نوروپاتی دیابتی محیطی در بین بیماران ارائه کرده است. این یافته ها که در ژورنالMedicina Clínica منتشر شده است، راه جدیدی را برای پرداختن به اثرات ناتوان کننده نوروپاتی در افراد مبتلا به دیابت روشن نمود.
محققان نشان دادند که امپاگلیفلوزین ممکن است یک عامل درمانی و محافظت کننده ی عصبی امیدوارکننده برای نوروپاتی محیطی دیابتی (DPN) باشد.
نوروپاتی دیابتی محیطی که یکی از عوارض شایع دیابت است، بر اعصاب اندامها تأثیر میگذارد و علائمی مانند بیحسی، گزگز و درد را در پی دارد که کیفیت زندگی بیماران را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار می دهد. متاسفانه مدیریت موثر این عارضه با درمان های موجود اغلب بی نتیجه است.
این مطالعه توسط دکتر ماها خلیفه و همکارانش از بخش داروسازی بالینی بیمارستان آموزشی جهانی تانتا وابسته به دانشگاه تانتا در مصر، با هدف ارزیابی اثر محافظت عصبی احتمالی امپاگلیفلوزین در بیماران دیابتی نوع 2 که از DPN رنج می برند، انجام شد.
برای این منظور، محققان پنجاه بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 (T2DM) و نوروپاتی محیطی دیابتی را انتخاب کردند. افراد شرکت کننده به دو گروه تقسیم شدند: گروه کنترل( 25 نفر) یک بار در روز قرص دارونما دریافت کردند و گروه امپاگلیفلوزین( 25 نفر) 25 میلی گرم امپاگلیفلوزین یک بار در روز به مدت سه ماه دریافت کردند.
اثربخشی امپاگلیفلوزین با استفاده از سطوح HbA1c، و مطالعات الکتروفیزیولوژیک، امتیاز علائم نوروپاتی دیابتی (DNS)، امتیاز پرسشنامه مختصر درد (BPI-SF)، امتیاز خطر بیماری قلبی عروقی آترواسکلروتیک(ASCVD) ، سطوح سرمی مالون دی آلدئید (MDA)، انولاز اختصاصی نورون(NSE) و کالپروتکتین (Calpro)، پروفایل لیپیدی و سطح تصادفی قند خون(RBG)ارزیابی شد.
این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:
• پس از سه ماه، مقایسه ی نتایج بازوی امپاگلیفلوزین با بازوی کنترل، بهبود قابل توجهی در مطالعات الکتروفیزیولوژیک و کاهش قابل توجهی در نمره BPI-SF و میانگین سطوح سرمی NSE و MDA مشاهده شد.
• تفاوت معنی داری در سطوح HbA1c، Calpro، پروفایل لیپیدی و RBG مشاهده نشد.
• امتیاز خطر DNS و ASCVD تفاوت معنی داری نداشت.
•سطح NSE و MDA به طور معنی داری با پارامترهای الکتروفیزیولوژیک همبستگی منفی داشت.
• امتیاز BPI-SF تفاوت غیر معنی داری را نشان داد.
به گفته ی نویسندگان، این مطالعه را می توان اولین کارآزمایی بالینی آینده نگر برای بررسی اثر امپاگلیفلوزین در بیمارانT2DM مبتلا به DPN در نظر گرفت که تحت درمان با مهارکننده SGLT2 نبودند. مطالعات پیش بالینی ثابت کردهاند که مهارکنندههای SGLT2 هدایت عصبی را با بهبود درد نوروپاتیک در موشهای دیابتی بهبود میبخشند، بنابراین نتایج این مطالعه ی انسانی با مطالعه ی پیش بالینی قبلی، موافق است.
هدف محققان در این مطالعه بررسی اثر محافظت عصبی امپاگلیفلوزین علاوه بر تأثیر آن بر کنترل قند خون، در بیماران دیابتی نوع 2 مبتلا به DPN بود. این دارو استرس اکسیداتیو سیستمیک و نوروپاتی را بدون عوارض جانبی یا حداقل عوارض جانبی کاهش داد و DPN و کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشید.
محققان نوشتند: پس از تایید این نتایج در مطالعات بیشتر، امپاگلیفلوزین ممکن است خط اول درمان برای موارد DN در نظر گرفته شود.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/empagliflozin-shows-promise-for-alleviating-peripheral-diabetic-neuropathy-in-type-2-diabetes-patients-study-128126